İsimsiz Öykü – 2

Yazar : Zeynep Ezgin | Tem 16, 2011 | Mizah, Öykü | 1 Yorum Etiket: bitişe çeyrek kala, isimsiz öykü-1' in devamı,

Yaptığı işin saçmalığını fark eden kahramanımız ayağa kalkıp üstünü başını silkeledi. Bu işi öyle hızlı yapmıştı ki sadece toz topraktan değil cebindeki telefon, para ve akbilinden de temizlendi. Uzun kuyruklar bekleyip zor şartlarda çıkarttığı akbil, arabaların altında kırılmasın diye yola fırlayıp ilk önce onu kurtardı. Sonra da kendini zor kurtardı. Telefonla paraları da cebine koyup yürümeye başladı.

Git gide ta yol ikileşti. Yolun başında aksakallı bir dede belirdi. ‘Anneciiim, bu da kim?’ diye korkudan en yakın direğe sarıldı bizimki. Biraz sakinleşince de ‘Yoksa hiç görmediğim dedeciğim, sen misin?’ diye ekledi.  ‘Annem senden çok bahsederdi, sakallarında ak, hakkaten osun. Eve gidelim mi annem ne mutlu olur. Yeni de yemek yapmıştı. Hep beraber yeriz.’

-Töbe, töbe. Hiç mi masal okumadın sen? Aksakallı dedeyi hiç mi duymadın? Dedilerdi de inanmadıydım. Beni diğer masaldan alelacele buraya yolladılar. ‘Git orada küçük bir kızı kaybedince ne yapacağını şaşırmış, saçmalayıp duran biri var. Ona yardım ediverde sonra bu masalın icabına bakarsın. Biz de sen gelene kadar dondururuz bu masalı.’ dediler. İş icabı bende koştum geldim. Dile benden ne dilersen. Ama önce bana şu büfeden bi şişe su alıverde kendime geleyim, nefes nefese kaldım be.

***

Küçük kız parkta dolaşırken hatıraları tek tek canlanmaya başladı gözünün önünde. İşte tamda şu fıskiyenin altına doğru koşup ıslanmışlardı. Güneş te bi yandan kurutma makinesi görevi görüyordu. Ve yeni bir fıskiye daha. Sonra sıra yine Güneşte.

Koşmamıştı bu gün gördüğünde ama sular bulmuştu onu yine. Başörtüsünün önü bozulmuştu. Düzelmiyordu. Boşverdi, o günlere daldı yeniden. Bu yaşanmışlığın güzelliği bir tebessüm bırakmıştı yüzünde. Ve o tebessümle birlikte ayrıldı fıskiyenin yanından.

***