simge

Yazar : Esra Aydın | Ara 20, 2010 | Anı, Hikaye | 1 Yorum Etiket:

Iyyyyy…. İçim titriyor. Hava çok soğuk. Benim bu havada dışarıda ne işim var. Daha yumuşak havalarda eşlik etmek için daha uygunum. Ve hatta kesinlikle öyle olmalı…

Sonunda girdik içeri. Burada olmak çok güzel, sıcaklık fena değil. Dışarısı daha hareketli, ama burası benim için daha uygun. Zaten şimdi bırakıp gidecek beni. Belki biraz daha kalır, ısıtırız birbirimizi. Ama vakit geldi. Kaprisin anlamı yok. Gidecek işte. Gitti. Bir süreliğine de olsa bu merdivenlerin başına terketti beni. Diğerleri ile kaldım. Çok uzağa gitmemesiyle de yetinebilirim. Sesi hep kulağımda çünkü. Onun kahkahalarına ben de katılabiliyorum.

***

Ufff, yine o gözler.

-heyy, ne istiyorsun benden…

Yani ne buluyor anlamıyorum. Sanki buraya gelmemi bekliyor hergün. Arıyor ve beni görünce abuk bir gülümseme beliriyor yüzünde. Gelip benimle anlamsız, şımarık konuşmalar yapıyor. Hissediyorum, üzerime basmak istiyor her seferinde. İz bırakmak istiyor.

Derdinin benimle olmadığını tahmin ediyorum. Bana bakıyor her seferinde. Çünkü ondan bir parça görüyor bende. Benimle bırakıyor ayak izlerini. Bu sebeple bir çift gri ayakkabıya yakın olmak daha kolay ve dayanılabilir oluyor…