ÖTEKİ DİYAR

Yazar : {Yazili Kagidi} | Eki 13, 2010 | Hikaye, Öykü, Tıfıl Yaramazlar | 1 Yorum Etiket: Esra Keskin,

Bugün tüm kağıtlar ıslak ve mahcup bütün köpekler..Zor görünüyor yağmurda eşlik etmek bu küflü yolculuğa. Kaldırımlar üzerinden verilen sessiz bir selam onlarınki…Adam ilerliyor, yağmur hızlanıyor. Adam ilerliyor, köpeklerin başları biraz daha eğiliyor. Geçip gidiyor yanlarından. Kendi ayak sesini farkediyor ıssız bu sokakta . Kendisini hatırlıyor adam. Ellerine daha dikkatli bakıyor bugün, varı yoğu ellerine. Az ilerideki çöp konteynırını görüyor. Çocuklarını hatırlıyor adam. Ellerine bakıyor , varı yoğu ellerine. Açıyor kapağını konteynırın. Boşlukta kalıyor eli. Ne kağıt ne de başka bir şey…Bir daha bakıyor, bir daha…
Yürümeye devam ediyor bakınarak etrafına. Kepenkler kapatılmış, perdeler çekilmiş bugün. Çocukların şen kahkalarından eser yok. Adam yürüyor. Sokak sakinliğini koruyor. Bir bakış değmiyor kalbine bugün. Utanmıyor adam. Bir çöp konteynırı daha görüyor. Ellerine bakıyor, bir başkasından farklı olmayan ellerine. Endişesi artıyor, yavaşca yaklaşıyor, dokunuyor konteynıra. Açılmıyor kapak, tekrar deniyor olmuyor. Zaman geçiyor, gün batmak üzere. Umudunu kaybetmiyor. Yürümekten bitap düşen bedenini biraz da olsa dinlendirmek istiyor. Kaldırıma oturuyor. Köpekleri seyrediyor bir süre. Kızmıyor onlara, yalnızlığına alışıyor. Düşünceler uçuşurken zihninde, daha fazla dayanamıyor ve uykuya dalıyor..
Havlama sesleriyle uyanıyor bir süre sonra. Birkaç köpek ve bir çocuğu buluyor karşısında. Gözlerini ovuşturuyor, tekrar bakıyor çocuğa. Eli yüzü kirli, pejmürde giysiler içindeki çocuğun kendi çocuğu olduğuna inanmak istemiyor..Sessizliği bozuyor çocuk:
- Baba bugün sana sürpriz yapmak istedim. Bak ilk seferde ne kadar çok kağıt topladım.
Adam bildiği bütün sözcükleri unutuyor. Çocuğun gözlerinin içi gülüyor. Veda ederlerken bir güne birlikte, adam çocuğun ellerini tutuyor, misk kokan ellerini.